Vier fantastische dagen in zw-Bolivia!

De laatste vier dagen in Bolivia waren letterlijk en figuurlijk adembenemend mooi. Met de uitstekende bus aangekomen in Uyuni werden alle spullen overgeladen op 5 jeeps om aan een nieuwe topper op de reis te kunnen beginnen. Caroline de reisleidster verzocht ons om regelmatig van jeep en plaats in de jeep te willen wisselen. Vicente en de baas Rudi Gonzalez hadden zelfs een mp3-aanlsuiting op hun geluidsinstallatie, zodat er ook regelmatig genoten kon worden van arbeidsvitaminen en musica de Cuba (vooral het laatste viel goed in de smaak bij het Boliviaanse team van jeepdrivers en twee kokkinnen! De eerste rit ging over de beroemde Salar de Uyuni, waar een goede zonnebril bij de strakblauwe lucht en het intens witte zout goed van pas kwam. Deze Salar heeft een oppervlakte van 12.000 km2, er is een stuk waar ´s werelds grootste lithiumvoorraad onder het zout zit, plus nog vele andere mineralen. Deze Salar breidt zich ook uit en de verwachting is dat Colchani, de enige plek aan de rand waar zoutwinning (bergjes van zout) toegestaan is, op den duur door het zoutmeer zal worden opgeslokt.
De eerste overnachting was in een heus zouthotel aanm de voet van een dode vulkaan die door de Salar de Uyuni heen is gegroeid, op een grote slaapkamer voor 9 personen, ik heb prima geslapen in mijn mummieslaapzak Wildebeast ondanks koude voeten. Anderen sliepen blijkbaar minder. Elke dag trouwens lekker gegeten (maar daarvoor hebben we vooraf ook betaald...). De overige drie dagen lieten delen van ZW-Bolivia zien die ik drie jaar geleden niet had gezien: wederom kreeg ik de indruk dat toen God de wereld schiep hij in dit gebied moet zijn begonnen. De laatste overnachting in Bolivia niet ver van Laguna Colorado (rood meer met plenty flamingo´s die zich prima lieten fotograferen!) verdient ook vermelding. De temperatuur viel ´s nachts terug tot zo´n - 15 graden, we moesten ´s morgens al weg om 5.45u en toen was het nog - 10, geen pretje als je met ijskoude handen en voeten helemaal achterin de jeep met Rudi vertrekt.
Overigens is quinua een proteinerijke graansoort, Nellie die kun je bij ons in reformzaken kopen; de mensen hoog in de Andes kunnen zich vaak geen vlees veroorloven, quinua is een goede vleesvervanger, je hoeft het in de soep maar zo´n 15 min. te koken, het smaakt prima, ik ga het thuis ook eens proberen, hier koken ze er ook aardappels bij, van die overheerlijke papas andino, die bij ons weer niet te koop zijn... Overigens hoorde ik van Che de jeepchauffeur in Sucre dat Bolivia drie aardappelrassen uit Nederland importeert, maar dat staat beslist al op mijn reisdagboek.
De laatste dag hebben we ontbeten vlakbij een ander meer met heetwaterbronnen, nadat we bij Sol de Manana met actieve geysers en fumarolen de zon hadden zien opgaan (daarom moesten we al zo vroeg vertrekken op de laatste jeepdag), ook daar was het zo koud dat ik er maar een dia kon maken.
Vervolgens ging het door naar Laguna Verde met de bijna 6000m hoge kegelvulkaan Licancabur voor de helft op Chileens grondgebied op de achtergrond. Rudi wist ons heel goed uit te leggen dat er in de Andes steeds minder neerslag valt en dat het voortbestaan van de vele meertjes en meren in dit gebied op den duur zal worden bedreigd. Ik heb me verontschuldigd voor het feit dat ook Nederland flink bijdraagt aan het versterkt broeikaseffect. O ja misschien ook vermeldenswaardig, de flamingo´s kunnen in de laguna´s alleen eieren leggen op (zout)eilandjes, langs de oevers worden de eieren hetzij geraapt (om naar Chili te worden geexporteerd...hardstikke illegaal, want het hele gebied is een beschermd natuurreservaat) of ze worden opgegeten voor Andesvossen, waarvan we tijdens een lunch ook een paar exemplaren hebben kunnen fotograferen.
Na ons bezoek aan de Laguna Verde, waarvan al een foto op hannyonthemove te bekijken valt, reden we door naar de grens, namen er afscheid van onze Boliviaanse crew en de bagage werd overgeladen in twee Chileense bussen. Het was weer een cultuurschock om via een uitstekende geasfalteerde weg vrij steil naar beneden de ruim 2000m te dalen naar de post aan de fronteira, waar absoluut geen fruit geimporteerd mag worden, dus overgebleven sinaasappel weg gegooid en samen met een Chileen mandarijntje en banaan opgepeuzeld. Daarna moest je met de schoenen door een ontsmettingsbak, alle bagage moest worden gecontroleerd waarna we verder konden naar ons hotel Don Raul. ´s Middags cesarsalade met gebraden kip en jugo de fruita mixta gehad in El Adobe (uitstekend restaurant dat ik me nog herinnerde van 3 jaar geleden). En ´s avonds eerst met Caroline een lekkere Boliviaanse wijn (na 4 dagen transport per jeep nog steeds lekker hoor) in ons hotel gedronken, daarna door naar El Adobe om er gezellig bij te kletsen, te eten met fles Chileense Merlot (ik heb er carpaccio gegeten). De afgelopen nacht was weer koud met een beetje nachtvorst, dus de mummieslaapzak kwam samen met een thermisch hemd goed van pas. Heb notabene kunnen uitslapen tot 9.30u! Gistermiddag ben ik trouwens in San Pedro een dorpje met vooral adobehuizen (klei met modderbrokken gedroogd in de zon) helemaal terug gelopen tot de grenspost om de schildvulkaan Licancabur ook vanaf Chileense kant met tele in de diaserie te kunnen opnemen: een fraai schoolvoorbeeld van een vulkaan, waar als die uitbarst pyroclastische stromen, kolossale lavastromen en flinke verwoestingen ook op de Nederlandse tv te zien zullen zijn... Zo hier laat ik het maar even bij, op naar een lekkere yoghurt met honing bij...Adobe. Ook deze keer heeft hoogte al anderhalve week land eetlust gekost, mijn maag moet zijn gekrompen, maar dat komt wel weer goed! Groetjes aan een ieder van Hannyonthemove (vlakbij het witte kerkje van San Pedro de Atacama), overdag zo´n 20 graden C.